Zamek Chęciny

Zamek w Chęcinach wybudowano na grzbiecie skalistego wzgórza na przełomie XIII i XIV wieku. Pierwsze wzmianki o nim  sięgają 1306 r., w dokumencie Władysława Łokietka potwierdzającym nadanie zamku, wraz z 11 okolicznymi wioskami – bisk. – Janowi Muskacie. Fakt nadania przez Łokietka przywilejów w Chęcinach w 1308r. świadczy o tym, iż warownia była już wtedy ponownie w jego rękach. Prawdopodobnie zamek był w tym czasie ośrodkiem administracji książęcej, w dalszych dziesięcioleciach XIV wieku stał się siedzibą powiatu sądowego. Był obiektem wysokiej znaczenia  centrum  życia politycznego, gdzie w latach: 1310, 1318 i 1331 zwoływano zjazdy możnowładców i rycerstwa. W obawie przed Krzyżakami arcybiskup Janisław ukrył  tu w 1318 r. skarb  archidiecezji gnieźnieńskiej. W dobudowanej przez Łokietka kaplicy ukryty był skarbiec koronny. Twierdza była jednym z miejsc koncentracji wojsk polskich udających się na wojnę z Krzyżakami. Władysław Łokietek wyruszający w 1331r. na bitwę pod Płowcami, zwołał 14 czerwca w na zamku w Chęcinach najwyższych dostojników i urzędników państwowych na pierwszy „zjazd ziem polskich”

W połowie XIV wieku zamek został rozbudowany przez Króla  Kazimierza Wielkiego, uchodził za jedną z najpotężniejszych polskich warowni (nigdy nie zdobytej siłą). Twierdza służyła też, od końca XIV wieku, jako areszt. Spędził tu m.in. 10 lat Andrzej Garbaty  – przyrodni brat, a zarazem wieczny wróg Króla Władysława Jagiełły oraz Hińcza z Rogowa. Po wygranej bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku  przetrzymywano na zamku dostojników krzyżackich, więziony był też, pojmany do niewoli w bitwie pod Koronowem, Michał Küchmeister

Zamek był też rezydencją rodzin królewskich, królowych i wdów, przebywały tu: Adelajda – druga żona Kazimierza Wielkiego oraz siostra tegoż króla – Elżbieta, sprawująca rządy w imieniu swego syna